De ervaringen van de familie Jol in West Amerika.
De familie Jol bestaat uit 4 personen, Cor (47), Wendy (40), Fabienne (11) en Yannick (10).

Van 12 juli 2004 tot 13 augustus 2004 reisden wij door West Amerika. Het werd een geweldige vakantie. Ons reisverslag USA Zuid-West staat hieronder.
Tegenwoordig houden wij een weblog bij. Ben je benieuwd naar onze belevenissen of wil je meer foto’s van onze vakantie in de USA zien?
Bezoek dan http://familiejol.web-log.nl

<br /

In 2003 begonnen we toch steeds vaker te praten over een verre vakantie met de kinderen. In de zomer van 2004 zouden ze tenslotte al 11 en 9 zijn, dus qua leeftijd werd het goed mogelijk.
Het moest maar eens gaan gebeuren. Gesproken werd over 3 favoriete bestemmingen:
- Thailand, mijn favoriet, maar stuitte toch wel op bezwaren van Cor.
- Australixeb, favoriet van de rest maar veel te duur!!
- Amerika, waar iedereen eigenlijk wel graag heen wil.

Cor en ik waren al eens in Amerika geweest. Ik was toen zwanger van Fabienne, de bestemming was Florida in de winter en we hebben genoten.
Hoe vaker we het er over hadden, hoe vaker we op internet gingen zoeken naar reisverhalen van andere mensen. Uiteindelijk vonden we die natuurlijk en ook van mensen met kinderen. Exe9n specifiek verhaal gaf de doorslag. Het was zo leuk geschreven en je kon er echt uit opmaken dat die kinderen genoten van die vakantie.
De keus was dus nu (september) definitief. Eerst maar eens een budget opgesteld en gekeken of dit voor ons wel haalbaar was. De begroting was grofweg als volgt: vliegen 2.000, auto 1.500, hotels 2.500 en dagelijkse uitgaven 4.000 euro
We kwamen dus uit op een bedrag van ongeveer 10.000 euro. Het doel was om 5 weken te gaan. De reisbrochures gaven alleen reizen van ongeveer 23 dagen aan. Te veel dingen in te weinig dagen. Dat konden we vast zelf beter. Maar weer achter het internet.
Met de kalender van 2004 erbij, gekeken wanneer we weg zouden kunnen. Het zou 12 juli worden.
We zetten een reisschema in elkaar, maar na een Rand McNally te hebben gekocht en wat miles bij elkaar te hebben opgeteld, bleek dit al snel ietwat ‘overdone’.
Reisschema werd dus al gauw bijgesteld. Canada bewaren we voor een andere keer.
Uit de verhalen op internet bleek dat de Nationale Parken al ongeveer een jaar van te voren zijn volgeboekt, dus het werd zaak om maar eens wat te boeken.
Het eerste dat we definitief (alhoewel cancellen geen probleem is!) hebben vastgelegd was Yosemite. We hadden namelijk wel besloten om zoveel mogelijk in de parken te gaan slapen om maar zo veel mogelijk van de natuur te kunnen genieten. Tenslotte kamperen we in Europa ook altijd op kleine campings.
Maar helaas…. Het housekeeping camp, waar wij graag wilden slapen bleek al vol te zitten (20 sept. 2003). We konden dus niet anders als uitwijken naar Curry village.
Dit gaf ons trouwens wel de kriebels. Moesten we nu al alle parken gaan boeken? Dan zouden we dus echt een definitief schema moeten maken.
De dagen die volgden, waren dagen van lezen, lezen en nog eens lezen. Wat wilden we echt zien, hoeveel dagen hadden we nodig voor dat park en hoeveel voor die stad?
Uiteindelijk stond het schema als volgt vast 12 juli vertrek naar:

- San Francisco (2 nachten)
- Yosemite (4 nachten)
- Kings/Sequoia (2 nachten)
- Death Valley (2 nachten)
- Las Vegas (3 nachten)
- Zion (2 nachten)
- Bryce (3 nachten)
- Grand Canyon (2 nachten)
- Williams (2 nachten)
- Blythe (1 nacht) onderweg naar LA
- Los Angeles (3 nachten)
- Santa Barbara (1 nacht)
- Monterey (2 nachten)
- San Francisco (2 nachten)

In oktober en november boekten we via internet Zion, Bryce, Kings/Sequoia, Death Valley, Williams en de Grand Canyon.
Oktober, november en december waren verder de maanden van uren achter het internet zitten. Lezen wat andere mensen te vertellen hadden en alles wat interessant leek opschrijven om nog nader te kunnen onderzoeken. Cor had zich ondertussen op de reisboeken gestort.

Het net-surfen bracht ook een welkome verrassing mee medio december. Er werd een vlucht van British Airways gevonden naar SF via Londen voor 2000 euro incl. alles. We besloten deze maar te boeken. Dit bleek achteraf een gouden greep. In januari was deze al niet meer te krijgen en was het goedkoopste wat er was weer 400 euro duurder!

Januari boekten we de auto ook via internet en in de daarop volgende maanden verzamelden we bergen aan informatie. We boekten ook de resterende hotels (op 1 na) .
De laatste weken voor vertrek, waren weken van geduld, wachtten op vertrek, want alles was gereed. Gelukkig kon ik me vermaken met het lezen van verslagen van mensen die in mei en juni de Verenigde Staten bezochten.

Uiteindelijk kwam dan de dag van vertrek.

Om 03.30 uur ging de wekker. Natuurlijk hadden we haast niet geslapen. Door de vertrekkriebels, sliepen we pas tegen 00.30 uur. Toch voelde ik me niet moe. Eindelijk gingen we dus weg. We douchten, dronken koffie, deden de koffers in de auto en maakten de kids wakker. Zij kleedden zich aan en doken tussen de kussens en dekbedden op de achterbank om verder te slapen. We vertrokken om 04.15 uur en het goot van de regen. Op de Veluwe moesten we zelfs langzaam gaan rijden, omdat we behoorlijk last hadden van aqua-planning. Om 05.45 uur stonden we toch op Schiphol. We zouden voor de vertrekhal mijn ouders ontmoetten, die onze auto mee zouden nemen. Het was er echter erg druk en ik zag ze niet gelijk. Na een telefoontje bleken ze toch een eindje verderop te staan. We pleegden de nodige afscheidshandelingen en mijn vader stapte in onze auto en wij liepen de vertrekhal in. Eerst maar eens naar de borden om te kijken waar we naar toe moesten. Toen we richting incheckbalie liepen, kwam mijn vader binnen gerend. Eerste foutje! Mijn tas met tickets in de auto laten liggen…… Als dat verder maar goed gaat. Bij de incheckbalie stond een enorme rij. Cor nam plaats en ik liep naar de incheck automaat. Daar stond een vriendelijke dame van British Airways. Ik vroeg haar of het mogelijk was om met E-tickets ook gebruik te maken van deze machines. Volgens haar kon dat. Ze hielp mij door het incheck proces heen. Binnen 5 minuten was het klaar. Ik riep Cor uit de ellenlange rij waar hij in stond en die nog niet eens was begonnen met inchecken. We gaven de koffers af bij de balie die bij de automaat hoort en binnen 10 minuten waren we dus op weg naar de douane. Dat was ideaal geregeld. We gingen de douane door en bestelden thee en koffie. Broodjes had ik meegenomen (je blijft natuurlijk een zuinige Hollander) en zo begonnen we aan ons ontbijt. De kids waren behoorlijk nerveus toen we tegen 07.00 uur richting de slurf liepen om te boarden. Voor het eerste het vliegtuig in, wat een avontuur. We zaten 2 aan 2 achter elkaar. Op die manier hadden we naar Londen toe 2 raampjes, want bij het inchecken lukte het niet om een raamplaats te krijgen naar San Francisco. Gelijk na het opstijgen (de kids genoten) kregen we het ontbijt geserveerd. Yannick vond het geweldig, het was ook erg lekker. Het ontbijt bestond uit een appel kaneel muffin, een vanille ananas yoghurtje, jus d’orange en vers fruit. Na het nuttigen van al het lekkers, waren we al toe aan de landing. Op Heathrow moesten we met een busje van de ene naar de andere terminal en daar moesten we wachten op de aansluiting naar San Francisco. Dit wachten viel ons lang. We hadden natuurlijk niet echt goed geslapen en als je dan zit te hangen wordt je moe.

Uiteindelijk was het zover en stapten we in de Boeing. Rij 50, 4 stoelen naast elkaar in het midden. We vertrokken exact op tijd. Na een uurtje kregen we wat te drinken en een snackje (nootjes) en vlak daarna werd het diner geserveerd. Een heerlijke salade met feta, chorizo en rode uien, keuze uit een soort rundvlees stew of pasta met kip, een broodje met boter, en aardbeientrifle toe. Een uitkomst voor de lange vlucht was het schermpje in de stoel voor ons. De kids keken naar ScoobyDoo 2 en Cartoon Network en Cor en ik keken naar Man on Fire en Laws of Attraction. Ook konden we goed de vlucht volgen op het scherm. We konden naar believen drinken krijgen en zakjes met nootjes of snoepjes voor de kids. Zij liepen regelmatig naar achteren in het vliegtuig om door het raampje naar buiten te kijken. De vlucht was lang, vooral door de beperkte ruimte als je in de stoel zit. Voor de landing kregen we nog een lichte maaltijd geserveerd. Een broodje ham kaas met pickles, wortelcake, zoutjes en bronwater. Om 13.10 uur plaatselijke tijd stonden we op de grond. We leverden de vele papieren in bij de douane, waar we binnen 10 minuten doorheen waren in tegenstelling tot de vele verhalen die we gehoord hadden en toen begon het grote wachten op de bagage. Wat een domper! Van de drie tassen die we bij ons hadden was er xe9xe9n kapot en xe9xe9n weg. De kapotte tas werd zonder enkele discussie vergoed. How much was it? en we konden $ 50 ophalen. Voor de vermiste tas moesten we wat papieren invullen. Ze beloofden dat de tas uiterlijk de volgende dag in ons eerste hotel gebracht zou worden. Natuurlijk geloofden wij dat ………………. Yannick was ondertussen erg verdrietig. De tas die weg was, was tenslotte de tas met de kleding van Yannick en Cor. Hij was bang dat zijn kleren nooit meer zouden komen. Wij waren daar toen nog niet bang voor. Op naar Alamo voor onze auto. Met een treintje naar de verhuurmaatschappijen. Ze zitten allemaal bij elkaar. Wat is dat soort dingen in Amerika toch goed geregeld. Bij Alamo moesten we wel lang wachten. Balen dat we het direct road papiertje niet hadden ingevuld, want bij die desk zat keurig een meneer van Alamo te wachten op klanten die niet kwamen….. Na 3 kwartier eindelijk aan de beurt (de meneer achter de direct road desk had ondertussen niets gedaan). Binnen 3 minuten waren de formaliteiten klaar en konden we de garage in om een auto uit te zoeken. Er was geen keus op dat moment. Er stonden 4 Buick Le Sabre’s klaar. De enige keuze was dus de kleur (wit of zilvergrijs). We namen de zilvergrijze met de minste miles. Koffers in de achterbak en rijden maar. We reden om 16.00 uur de parkeergarage uit. In 20 minuten stonden we bij ons hotel.

We checkten in en de kids doken het zwembad in. Dit ging nog gepaard met wat tranen, want Yannick wilde echt heel graag zwemmen, maar liever niet in zijn onderbroek. Helaas was hij hiertoe genoodzaakt, omdat zijn bagage foetsie was. Uiteindelijk ging hij toch in de onderbroek (die best wel wat lijkt op een zwembroek, strak met pijpjes), want het zwembad was wel heel aanlokkelijk. Rond 18.00 uur reden we naar de Safeway, 2 minuten van ons hotel. We kochten een schitterende Coleman koelbox waarbij ook nog een boxje voor 6 blikjes en een koelfles zat. Dit alles voor $ 20. Verder kochten we diverse flessen frisdrank, een lekkere fles wijn, chicken wings, broodjes en belegjes en wegwerpbordjes. Rond 19.00 uur aten we op de kamer en om 20.00 uur sliep iedereen. Het was tenslotte een hele lange dag geweest.

Overnachting : Best Western El Rancho Inn – Millbrae www.elranchoinn.com Afstand : 10 miles Weer : San Francisco 20xb0C en wat wind (Nederland regen) Uitgaven Benzine – $ 42 Hotel – $ 87 Divers – $ 117

Natuurlijk waren wij vanwege het tijdsverschil allemaal erg vroeg wakker. Om 5 uur zat iedereen uitgeslapen rechtop. Yannick fxf6hnde zijn onderbroek droog, ik schreef wat in het dagboek en Cor maakte voor iedereen ontbijt op bed. Tegen 07.00 uur zaten we in de auto richting het BART station. Bij de informatiebalie bleek een retour San Francisco voor 4 personen op $ 30 te komen. Voor dat geld konden we natuurlijk ook met de auto naar SF en daar parkeren. We wilden tenslotte eigenlijk ook graag naar de overkant van de Golden Gate Bridge rijden. Geen trein dus en de auto maar weer in. We waren gelukkig ook te vroeg voor de ochtendspits en we reden dus zo SF in. Eerst naar Haight Ashbury, de hippie wijk. Veel schitterende huizen in Victoriaanse stijl. We liepen het Buena Vista park in. Daar hadden we uitzicht op de Golden Gate bridge. Tot onze verbazing zagen we dat die helemaal niet in de mist lag, waar wij eigenlijk van uit waren gegaan. We besloten dus om maar snel daar naar toe te rijden. Eerst dronken we nog een heerlijke kop koffie met muffins en brownies op Haight Street in de Coffee Break. Via de parktunnel kwamen we aan bij de zuidzijde van de Golden Gate Bridge, na wat fotoxb4s en een blik in de souvenirshop, weer de auto in en erover heen naar de noordkant.  Ook daar weer prachtige fotoxb4s gemaakt. Prachtig natuurlijk om dit eindelijk in het echt te zien. Aan de noordzijde zijn we nog even wat naar boven gereden de Marine Headlands in. Vanaf Battery Spencer, een verdedigingspunt, heb je een schitterend uitzicht boven op de brug.

We reden terug over de brug SF in richting Lombard Street. Bovenaan in Hyde street konden we de auto parkeren. We stapten uit en liepen naar beneden. We waren eigenlijk verbaasd hoe leuk Lombard Street in het echt is. We gingen lopend naar beneden en weer naar boven. We bleven een tijdje staan kijken bij een filmploeg van Nick at nite, die een griezelkerstman in een auto aan het filmen waren. Die auto reed een paar keer naar beneden. Boven hield een motoragent steeds het verkeer stil tot die auto beneden was. Ook wij reden daarna de auto naar beneden. Het was tenslotte tijd om richting de Fishermanxb4s Wharf te gaan. We vonden een parking in Beach Str. vlak bij de Wharf. Daar konden we voor $ 10 staan zo lang we wilden. Via internet hadden we al kaartjes besteld voor Alcatraz en dat bleek achteraf maar goed ook. Alle kaartjes waren uitverkocht en er was zelfs een Australixebr die riep dat hij wel $ 50 over had voor een kaartje. Voor we de boot op gingen hebben we nog wat gegeten op de Wharf. Het was ondertussen 13.15 en onze boot vertrok. De tocht was mooi want het was rond de 22xb0C en volop zon. Alcatraz was druk, maar leuk. We vonden de gangen met ‘the hole’ erg leuk. De kinderen mochten er in en een ranger deed de deur een tijdje dicht. Dit was heel donker. Ze vonden het erg spannend. Er was een grote kolonie sea gulls aan het broeden. Eigenlijk waren ze al uitgebroed want de ‘chicks’ waren al een week of 3 oud. Prachtig om te zien al die kuikens. Ze waren al even groot als de ouders. Om 15.45 uur zaten we op de boot terug. Het water was wat ruig en de mensen die voor op de boot in het zonnetje zaten werden door een hoge golf zeiknat. Grote hilariteit dus.

Wij gingen Pier 39 op. Lekker winkeltjes kijken, naar het Visitor Centre en op een terrasje wat drinken. Daarna wilden we fotoxb4s maken van de zeehonden op de pontons. Dat konden we dus wel vergeten. Vanaf de boot hadden we al gezien dat er maar xe9xe9n zeehond was. Gelukkig hadden we die van de boot af op de foto gezet, want daar aangekomen was er niet xe9xe9n meer. Grote teleurstelling voor Fabienne dus. Op naar de auto, we wilden tenslotte nog even naar het Bassie en Adriaan plekje op Alamo Square en de echte Victoriaanse huizen op de foto zetten. In het park hadden we weer een leuk geprek met een Amerikaanse. Tot nu toe hebben we alleen maar zeer leuke mensen ontmoet. Iedereen vraagt waar je vandaan komt en tot onze verbazing weten ze allemaal waar Nederland ligt en dat we een koningin hebben etc. Rond 18.30 uur zijn we weer in ons hotel. Cor en ik openen een blikje Budweiser (lekker koud uit onze met ijs gevulde koelbox) en de kinderen nemen een duik in het zwembad. We gaan pas om 20.30 uur aan tafel in het Terrace cafxe9, naast het zwembad. We eten er echt heerlijk. Cor had een rib eye en ik had de lekkerste lamb chops die ik ooit heb gegeten. Als dat een voorbode is van wat we nog gaan proeven…….

Overnachting : Best Western El Rancho Inn – Millbrae www.elranchoinn.com Afstand : 57 miles – Totaal: 67 miles Weer : 18xb0C- 22xb0C Uitgaven Benzine – Totaal $ 42 Hotel – $ 87 – Totaal $ 174 Divers – $ 158 – Totaal $ 275

Vanochtend waren we op een normale tijd wakker: 06.30 uur. We ontbeten weer op de kamer en pakten de tassen in. Nog maar eens naar BA gebeld (want onze tas was dus nog niet gebracht) en hen ons adres in Yosemite doorgegeven. Ze beloofden ons dat de tas daar donderdag 10.00 uur afgeleverd zou gaan worden. We begonnen al wat twijfels te krijgen, maar vertrouwden nog steeds op een goede afloop. Ons plan voor vandaag was een bezoek aan Columbia State Historic Park en daarna Yosemite. Na een gesprek met onze buren (die toevallig allebei als vrijwilliger in CSHP werken en in Sonora wonen) vertrokken we nog enthousiaster. We reden via de 82 richting San Mateo, waar we een bezoekje aan de AAA wilden brengen. Dit bleek een schot in de roos, we kregen zoveel prachtige kaarten mee dat de RandMcNally de tas niet meer is uitgeweest. Via de San Mateo – Hayward Bridge gingen we oostwaarts naar de I-580. De bridge is wel 10 miles lang en op een gegeven moment ga je omhoog en dan lijkt het net of je eraf rijdt. Vonden we wel spectaculair. Bij Tracy waren we door het gebrek aan herenkleding genoodzaakt om een outlet mall op te zoeken. We kochten voor Yannick een zwembroek en een korte broek. Gelukkig had ik hem in laagjes gekleed op de heenreis, want het lukte niet om een leuk t-shirt te vinden. Cor en Fabienne kochten beiden een paar Tevaxb4s. Cor wilde nog geen korte broek. Hij ging er van uit dat de volgende dag de tas er zou zijn. We deden weer wat boodschappen voor de lunch en het ontbijt de volgende dag. Op de 108 voor de afslag naar Yosemite picknickten we wat. Toen we daar zaten kwamen er enkele brandweerwagens met loeiende sirene voorbij. Het was ondertussen ook al goed heet, 36xb0C. Toen we later verder reden richting Columbia bleek tussen Jamestown en Sonora een grote heuvel te branden. We stopten even om te kijken naar de blushelicopters die af en aan vlogen.

Rond 14.30 waren we in Columbia. Ons eerste bezoek brachten we aan de school. Deze was gebouwd in 1860. De kids raakten helemaal opgewonden, want wij hadden onze eerste eekhoorn van deze reis in het oog. Ondanks de bijna 40xb0C holden zij als gekken achter hem aan. Na de school en de begraafplaats, reden we naar beneden, naar de rest van het SHP. Gelukkig hadden we koud water bij ons, want we moesten erg wennen aan de hitte. De hoofdstraat bestond uit allemaal oude winkels: een kapper, een tandarts, brandweer, smid, kaarsenmakerij, drogist etc. Gelukkig was er ook een ouderwets snoepwinkeltje waar ze ijs verkochten. Wij namen een Amerikaans ‘klein’ ijsje. Veel te veel voor iedereen. Na het ijsje op naar het goudzoeken. We kochten een pannetje met zand en goud en de kinderen kregen een klein buisje om de te vinden schatten in te bewaren. Een man kwam bij ze staan om hen te vertellen hoe ze precies met de zeef moesten werken. Dit ging heel goed. Ze vonden echt goud, gekkengoud en een heleboel andere edelsteentjes. Alles ging in het buisje en ze genoten.

Rond 17.00 uur verlieten we Columbia. We reden weer via Sonora (we vonden het jammer dat we geen tijd hadden om hier rond te lopen. Zag er alleraardigst uit!) en Jamestown richting de I-120. Hoe verder we oostwaarts reden hoe mooier de omgeving er uit ging zien. We stegen door dennenbossen richting ingang van Yosemite. Hier kochten we de National Park Pass en hoorden we dat er een aantal stevige bosbranden woedden. Glacier Road was gesloten en een aantal hikes konden niet gelopen worden. Dat betekende dat we ons programma moesten gaan aanpassen. De eerste stop die we maakten in het park bezorgde me een brok in mijn keel. Het uitzicht op El Capitan en de Half Dome, was zo ontzettend overweldigend. De zon was al aan het zakken en samen met de rook van de bosbranden die boven de twee granietkolossen hing gaf dat zo’n aparte kleur in de lucht. It really took my breath away! Ik was natuurlijk ook al zo lang met de voorbereiding van deze reis bezig geweest en dan zie je dit eindelijk in het echt en dan blijkt het nog mooier dan dat je je kon voorstellen. Ik moest echt even slikken.   Op weg naar Curry stopten we nog een paar keer. We zagen de Yosemite Falls, de Bridveil Falls, we wandelden nog even door een meadow naar wat water. Hier moest nog even boompje geklommen worden. Het inchecken bij Curry nam aardig wat tijd in beslag. Het was er erg druk. We zochten onze cabin op (die lag gunstig t.o.v. het zwembad met de picknicktafels) en ruimden wat spullen op in de bear locker. We liepen naar het restaurant. Dit zag er allemaal heel gezellig uit. Er was een heel druk terras, een soort lounge en een open lucht auditorium. We bestelden pizza, salade, bier en cola en gingen heerlijk zitten eten op het terras. Tegen 22.00 vielen we uitgeput in slaap in onze tent cabin.

Overnachting : Curry village www.yosemitepark.com Afstand : 163 miles – Totaal: 230 miles Weer : San Francisco 20xb0C – Yosemite 35xb0C Uitgaven Benzine – $ 40 – Totaal $ 82 Hotel – $ 59 – Totaal $ 233 Divers – $ 205 – Totaal $ 480

Vanochtend om 06.30 uur weer wakker. Het was erg fris. Vannacht rond 02.00 uur ook wakker geweest. Een ranger meldde zich bij de buren om te vertellen dat hun auto op de parkeerplaats was opengebroken door een beer. Ze zijn er dus echt! Toen ik me had aangekleed om naar de wc te gaan en de deur van de cabin opendeed, wist ik niet wat ik zag. Het was helemaal mistig, geen gewone mist, maar rook van de bosbranden. Nu begreep ik ook dat rare gevoel in mijn keel en ogen en die vreemde lucht die ik rook sinds ik wakker was. De hele vallei hing gewoon vol met rook. Cor haalde koffie en de koelbox (deze staat bij de receptie in een locker). Aan de picknick tafels bij het zwembad heerlijk ontbeten. Langzaam stroomden al de tafels vol met vroege ontbijters. We kregen bezoek van Stellar Jay’s, gele vogeltjes, rode vogeltjes en enorm veel squirrels. De kids vinden het geweldig al die dieren om ons heen.   Na het ontbijt de rugzakken ingepakt en op naar het Visitor Centre. Vanwege de branden was de Glacier Road afgesloten. We moeten de plannen dus wijzigen. We kopen vast een junior ranger program boekje, zodat de opdrachten de komende dagen gedaan kunnen worden. Dan nemen we de shuttle naar Happy Isles en van daar de Mist Trail naar de top van de Vernal Falls. In kilometers is het niet zo veel, maar de stijging is behoorlijk. Het eerste stuk kost mij erg veel moeite. Door de rook die er hangt krijg ik het (met mijn inspanningsastma) steeds benauwder. Ik moet vaak stoppen en wel 3x een pufje nemen voor het beter gaat. Maar als het dan eenmaal lekker loopt, genieten we ook met volle teugen. Bij de brug poseren we met de Vernal Falls op de achtergrond. (foto bij het introductieverhaaltje) De route is druk maar mooi. Uiteindelijk na veel foto’s van de waterval met regenboog, bereiken we de top. Het water dondert met veel lawaai naast ons naar beneden. Geweldig indrukwekkend. We picknicken bij de Emerald Pools en baden pootje…

We stijgen nog een stukje, wat ons nog best tegenvalt. Even twijfelen we of we wel goed zitten, maar uiteindelijk blijkt het toch de John Muir Trail te zijn. Hier zien we niemand meer. Zo druk als de Mist Trail was, zo rustig is dit stuk. Dit stuk loopt heerlijk door de schaduw naar beneden. We genieten weer van de prachtige uitzichten en lopen stevig door. Uiteindelijk zijn we na 6 uur wandelen weer bij de bus die ons terug naar Curry brengt. Op de parkeerplaats lopen herten. Ze zijn absoluut niet bang voor mensen. De kids lopen naar ze toe en voeren ze appeltjes. Daarna gaan we vol verwachting naar de receptie, maar natuurlijk is de tas er niet. Nog geen schone kleren voor Cor dus. We gaan allemaal even douchen en daarna drinken we een biertje en schrijven even aan dit dagboek. Cor en Fabienne lezen wat en Yannick beklimt rotsen. ‘s Avonds gaan we weer aan de pizza, dit is gisteren goed bevallen. Het is weer gezellig op het terras. Er zit een grote groep 20-jarigen die proberen onder de zitting van een stoel door te gaan en dan via de rug van de stoel weer op de zitting te komen. Dit natuurlijk zonder de grond te raken. Yannick wordt uitgenodigd om dit ook te proberen. Het lukt hem bijna. We lagen dan ook pas rond 23.00 uur op bed. ‘s Nachts de verzekering in Nederland maar eens gebeld. Zij vertelden dat we noodaankopen mochten gaan doen. P.p. mogen we 115 euro uitgeven.

Overnachting : Curry village www.yosemitepark.com Afstand : 0 miles – Totaal: 230 miles Weer : 35xb0C, maar ‘s nachts koelt het behoorlijk af Uitgaven Benzine – Totaal $ 82 Hotel – $ 59 – Totaal $ 292 Divers – $ 85 – Totaal $ 565

We waren vroeg wakker na een onrustige nacht. Er hing weer erg veel rook in de vallei. Gelukkig hadden we vandaag de Tioga road en Bodie op het programma staan, wat ons als snel de rook uit zou leiden. Voor we op pad gaan, gaat Cor naar de sportwinkel nieuwe kleren kopen. Hij koopt een korte broek, een overhemd en een t-shirt. Dit had hij nu echt nodig. Die lange broek met die warmte was niet echt fijn. We besluiten om op de heenweg maar zo snel mogelijk door te rijden en geen uitzichtpunten te bezoeken. We kunnen toch niet veel zien door de rook. Het landschap om ons heen veranderde al snel van ruige granieten bergen in een meer Alpen achtige omgeving. Via Lee Vining reden we naar Bodie. We picknickten met uitzicht op Bodie. Het was erg warm, maar vooral drukkend en benauwd. Bodie was heel leuk.

Vooral de school en het doktershuis vielen bij ons in de smaak. Na anderhalf uur hielden we het voor gezien. Door het weer voelden we ons allemaal versleten. We namen een andere route terug. Via een dust road reden we terug. Voor ons op de weg schoten steeds hele kleine ground squirrels weg. We zagen er tientallen. We reden richting Mono Lake op een rechte weg, zo ver als je kijken kon. Voor en achter ons was niemand. Soms kun je je in Amerika echt heel alleen voelen. We stopten bij een looppad naar Mono Lake. We liepen over een houten steiger. Naast de steiger stonden steeds bordje met jaartallen. Mono Lake wordt steeds kleiner.

De tufa’s staan daar in het moerasachtige gras. Mooi gezicht. Het weer begon om te slaan. In de verte kon je het horen donderen en we zagen boven Yosemite donkere wolken hangen. Op de terugweg hadden we een paar spatjes regen. De weg was wel heel erg nat. Er was een fikse bui regen gevallen. Een paar miles verderop was het weer stralend weer. We stopten bij Pothole Dome Deze beklommen we. We hadden een prachtig uitzicht over de Meadows van Tuolomne. Nadat we weer afgedaald waren reden we naar Tenaya Lake, want de kids wilden weer wat zwemmen.. Cor en ik nestelden ons in het zand met wat leesvoer. Na ongeveer drie kwartier hadden ze er genoeg van. Het water was niet echt warm.

We reden naar Olmstedt Point waar we een prachtig uitzicht over de Tenaya Canyon hadden. Je kon in de verte een band van rook zien liggen. Die was in de loop van de dag weer opgetrokken. We hadden ook een mooi zicht op de Half Dome. Rond 20.00 uur waren we weer in Curry. Voor de verandering wilden de kids maar weer eens pizza, frites en salade. Om 22.00 uur lag de hele familie weer onder zeil. Het was weer een druk dagje geweest.

Overnachting : Curry village www.yosemitepark.com Afstand : 270 miles – Totaal: 500 miles Weer : 35xb0C, maar ‘s nachts koelt het behoorlijk af Uitgaven Benzine – $ 15 – Totaal $ 97 Hotel – $ 59 – Totaal $ 351 Divers – $ 97 – Totaal $ 662

Vanochtend besloten om het maar eens heel rustig aan te doen. We zijn toch allemaal vrij moe. Eerst met de kids wat souveniertjes uitgezocht. Dat neemt op zich al aardig wat tijd in beslag. Verder een beetje rondgeslenterd. Geschommeld in de schommelstoelen bij de lounge en zo kwamen we allemaal wat tot rust. We besluiten naar het Ahwahnee hotel te rijden en daar even rond te kijken. Het hotel is schitterend. Bij de receptie staat vermeld dat de Glacier Road weer open is en we besluiten (omdat de rook ook al opgetrokken is, deze vandaag dan maar te rijden. We keren terug naar Curry om te lunchen en te zwemmen.

Rond 13.00 uur vertrekken we op weg naar Glacier Point. Een schitterende weg! Vlak voor Glacier point is een uitzichtpunt waar we een schitterend uitzicht hebben op de Vernal en Nevada Falls, het gebied waar we eergisteren gewandeld hebben.

Ook konden we de vuurhaarden vanaf dit punt goed zien. Vanaf Glacier Point zelf hadden we een prachtig uitzicht op de Vallei. We konden Curry camp, het zwembad en de parkeerplaats heel goed zien liggen. Heel mooi. Daarna weer terug via dezelfde weg. Voor ons ontstond een opstopping. We hadden gelijk in de gaten dat dit om een beer moest gaan. We grepen fototoestel en verrekijker en sprongen uit de auto. Wat een mazzel. Het ging om een moeder met twee jonge beren. Exe9n van de jonge beren zat in een boom. De afstand was wel vrij groot, maar het lukte om de moeder met xe9xe9n van de jongen op de foto te krijgen.

Op borreltijd waren we weer in Curry. We snackten en dronken wat bij de picknick tafels. Yannick werd uitgenodigd om te honkballen met een paar Amerikanen. Hij sloeg de eerste bal gelijk over de huisjes heen. De Amerikaan wilde met Yannick wel om een "buck" wedden dat het niet nog een keer zou lukken en wat deed Yannick? Die sloeg hem er gewoon nog eens over heen. Yannick kreeg gelijk een dollar in zijn handen gedrukt. Toen ze uit gehonkbald waren hebben we Yannick met een blikje bier naar die meneer gestuurd. Dat kon hij wel waarderen. Tegen etenstijd begon de pizza discussie. Pa en moe kunnen voorlopig geen pizza meer zien. De kids wel, die wilden best nog een avondje pizza. Dit werd door de ouderen overruled. We gingen dus voor het Curry buffet. Niet hoogstaand, maar redelijk eten voor een lage prijs. Er was in ieder geval genoeg keuze. Vis, vlees, salades, hotdogs, kip en hamburgers. Na de koffie hebben we gelijk ons bed weer opgezocht.

Overnachting : Curry village www.yosemitepark.com Afstand : 70 miles – Totaal: 570 miles Weer : 30xb0C, maar ‘s nachts koelt het behoorlijk af Uitgaven Benzine – Totaal $ 97 Hotel – $ 59 – Totaal $ 410 Divers – $ 85 – Totaal $ 747

We moesten heel vroeg op, want de kids moesten voor vertrek nog een rangeractiviteit doen voor de junior ranger badge. Het werd dus een early "bird" walk. Anderhalf uur op pad met een vogelaar. Nou zijn Cor en ik niet van die vogelaars, dus werkte dit af en toe (zo vroeg op de ochtend) op onze lachspieren. We werden er knap melig van tot grote ergernis van Fabienne. Er was nog een Nederlands stel bij en die hadden eigenlijk een beetje hetzelfde gevoel. Enfin het viel uiteindelijk allemaal mee, we zagen ook nog een prachtig hert en heel bizar, een vleermuis aan een vishaak in een boom hangen. 11.15 uur waren we gepakt en op weg naar Kings/Sequoia. Voor de zekerheid belden we British Airways nog maar eens met ons nieuwe adres. Dit konden we natuurlijk alleen maar kwijt om een bandje (wat naar alle waarschijnlijkheid toch niet zou worden afgeluisterd). Met gemengde gevoelens verlaten we Yosemite. We hadden graag nog langer gebleven, want Yosemite is geweldig, maar vol verwachting gaan we nu weer naar Kings/Sequoia. De omgeving wordt steeds bosachtiger. Wawona en de giant Sequoia’s slaan we hier over, omdat we die nog genoeg zullen zien in het volgende park. We besluiten te stoppen bij de Yosemite Sugar Pine Mountain Railroad. We waren er precies op het goede tijdstip, want The Logger was aan het rangeren. Er bleek bij niemand echt grote behoefte te bestaan om de rit te gaan maken, dus besloten we het bij het kijken te laten. We zijn naar Fresno gereden om wat kleding te kopen. Cor en Yannick hadden allebei wel wat nodig. Gelukkig slaagden we hier snel. Het was ondertussen goed warm. Dat voel je helemaal als je de geairconditioned winkelcentra in de VS uitstapt.

De route naar Kings/Sequoia werd steeds bosrijker. Om 17.30 waren we bij de cabin. Hier blijven we twee nachten. Het is een schattige cabin met 3 2-persoonsbedden, een veranda, picknicktafel en een houtkachel. We douchten, dronken een biertje en lazen wat. De kids speelden met de nieuw verworven Yu-Gi-Oh kaarten. Ook hadden we in Fresno een American Football gekocht. Daar werd wat mee overgegooid. ‘s Avonds aten we wat in Grant Grove restaurant. "They are not that fancy", volgens onze ober Jason, maar we aten er een heerlijke prime rib, voor een schappelijke prijs. Om 21.30 uur sliep de hele familie al weer.

Overnachting : Grant Grove cabins www.sequoia-kingscanyon.com/cabins Afstand : 160 miles – Totaal: 730 miles Weer : 27-37xb0C Uitgaven Benzine – $ 25 – Totaal $ 122 Hotel – $ 57,50 – Totaal $ 467,50 Divers – $ 118 – Totaal $ 865

We sliepen tot 08.00 uur. Dit was de eerste keer dat we zo lang sliepen. Heerlijk uitgerust was dus iedereen. We ontbeten rustig. Iedereen had weer zin om een nogmaals te douchen en rond 10.00 uur begaven we ons op weg naar de vlakbij gelegen General Grant Trail. Dit nam een uurtje in beslag. We waren allemaal onder de indruk van de gigantische bomen. Meer nog als de Grant, vonden wij de Happy Family en de Twin Sisters indrukwekkend. Op weg naar Lodgepole, haalden we nog een kop koffie op. Wat is dat ook een zalig iets in dat Amerika. Lekkere grote bekers die je zo mee neemt de auto in. We waren op weg naar de General Sherman Tree, maar op de xe9xe9n of ander manier, misten we de afslag. Achteraf bleek dit geweldig, want nu stopten we langs de weg om naar een paar grote bomen te lopen en wat liep daar ?

Een beer, vlak voor ons op een meter of 10 afstand. Hij liep op z’n dooie gemak wat rond te snuffelen en keek niet op of om naar ons. Ondertussen was er ook een camper gestopt en deze Nederlanders naderden ook. We stonden dus met 9 man op inmiddels zo’n 7 xe1 8 meter, maar de beer negeerde ons volkomen. De kids waren euforisch. Als ik Yannick niet wat ingetoomd had, was ie rustig de beer gaan aaien. Er werden natuurlijk de nodige foto’s gemaakt en na dit avontuur gingen we op naar de tunnel log. Met de auto natuurlijk er onder door. Het was gelukkig rustig, dus geen wachtende auto’s achter ons. Daarna naar de Buttress tree. Dit is een omgevallen Sequoia, waarvan het wortelstelsel naar de weg toe ligt. Dit is enorm. Cor en de kids zijn er opgeklommen en dat is echt een spectaculair gezicht.   Hierna reden we naar Moro Rock. Een prachtige klim, op een immense rots, wat beloond wordt met xe9xe9n van de mooiste uitzichten die je je maar kunt bedenken. We waren er alle 4 stil van. De steile klim en de 400 traptreden waren op slag vergeten. Valleien, bergpieken, Adembenemend.

Weer beneden wat broodjes gesmeerd en heerlijk gegeten. We bezochten het Giant Forrest Museum. Dit was weer zo’n leuk ingericht visitor centre. Aansprekend voor kinderen, maar ook voor volwassenen. Hier bleek ook dat Sherman niet de hoogste boom op aarde is, maar de grootste boom qua volume. Er bestaan hogere bomen, dikkere bomen, maar er is er niet xe9xe9n, die net als de Sherman net zo veel weegt als 20 blauwe vinvissen. Leuke Nationale Parken boeken van Kings en Yosemite gekocht. Toen dan eindelijk toch maar weer richting Sherman. Deze keer misten we de afslag niet. Vanochtend hadden we deze dus gemist, omdat ze de parkeerplaats en de weg aan het reconstrueren zijn. Door de vrachtwagens hebben we het bord niet gezien. Na al die bomen die we vandaag al gezien hebben, maakt Sherman niet meer een verpletterende indruk. Hij is nu voor ons xe9xe9n van de vele grote bomen. En bij deze mag je niet eens dichtbij komen. Nee, dan tussen Tunnel Log en Moro Rock, daar lag ons favoriete plekje. Er staan daar een twaalftal van die kanjers langs de weg. Je kan er tussendoor lopen, onder gaan liggen en ze aanraken. De kinderen speelden er "10 tellen in de rimboe", dat was voor ons een unieke plek. We reden weer terug richting Lodgepole, want Cor en ik wilden eigenlijk nog de wandeling naar de Tokopah Falls maken. We parkeerden op de camping en zagen al gelijk dat dit plan niet door zou gaan.  

Het weer dwong ons om gewoon maar om te kleden en te badderen. Dit hebben we dus gedaan. Lekker gezwommen, gezond en geluierd aan de Kaweah river. De rest van de dag was nu snel om. Om 19.00 uur waren we weer bij de cabin.  

Nog lekker op onze veranda gezeten (geschreven) en rond 20.00 uur weer naar Jason in ons restaurantje. Jason wilde graag weten wat we allemaal gedaan hadden vandaag en dat hebben we dus met hem besproken. Jason heeft niet zo veel haast gelukkig, dus hebben we het diner op z’n Europees genoten: lekker rustig.

Overnachting : Grant Grove cabins www.sequoia-kingscanyon.com/cabins Afstand : 70 miles – Totaal: 800 miles Weer : 28xb0C Uitgaven Benzine – Totaal $ 122 Hotel – $ 57,50 – Totaal $ 525 Divers – $ 130 – Totaal $ 995